Joell, 10 januari 2008
Nederland , Tilburg

Oost west, thuis best ??? hmmm......

Een oeroud Hollands gezegde, dat volgens de meeste mensen toch wel altijd klopt. Maar goed, ik denk dat dat voor ons nog even niet helemaal geldt....

We zijn nu alweer zo´n twee weken terug en als je er achteraf over nadenkt dan is die tijd ook weer voorbij gevlogen. Bij terugkomst in Duitsland bleek het toch wel iets kouder te zijn dan dat we een half jaar gewend zijn geweest (T-shirtje was toch niet echt genoeg bij 5 graden onder 0!) Zowel de vlucht van Bali naar KL als van KL naar Frankfurt verliepen perfect, niet teveel turbulentie in de lucht waardoor we zonder trillen (vliegtuigen trillen bij 160 km/uur) aankwamen in Duitsland. Vanaf het vliegveld de ICE gepakt naar Duisburg alwaar beide pa´s, ma´s, zussen en zwoager ons hadden opgewacht (Maarten en Job, voor jullie respect! Heel mooi dat jullie de moeite hebben genomen om naar Duitsland te komen!). Heel gaaf met spandoek en al werden we binnengehaald en dat is dan ook het eerste moment waarop je je heel goed beseft dat het avontuur definitief voorbij is. Dat gevoel is dus dubbel... aan de ene kant natuurlijk heel mooi om je ouders en familie weer terug te zien aan de andere kant is het tegelijkertijd de afsluiting van een van de mooiste ervaringen in je leven. Want daar zijn Stefan en ik het absoluut over eens; wat wij van 22 juni t/m 22 december hebben meegemaakt is in positieve zin gewoon niet onder woorden te brengen….

Alle vrienden/bekenden/familie die we in de afgelopen twee weken hebben gezien vragen natuurlijk aan ons hoe het afgelopen half jaar is geweest. Maar telkens merk je dan dat het zo moeilijk is om uit te leggen hoe bijzonder het allemaal was. Natuurlijk kunnen we vertellen dat we wel 100 indrukwekkende tempels, watervallen, royal palaces en immense jungles hebben gezien en dan nog is dat niet hetgeen wat zo´n lange reis onvergetelijk maakt. Het gevoel van in het verre buitenland te zijn, het leven onder de lokale bevolking, al de andere reizigers die je tegenkomt, de grote verschillen tussen het leven daar en hier terug in het vertrouwde Nederland, juist dat zijn de zaken waar het om draait en die je het langste bij zullen blijven. Gelukkig hebben we met onze camera´s veel momenten vast kunnen leggen en kunnen we dat unieke gevoel af en toe nog terughalen.
Beide zijn we de afgelopen tijd ook veel bezig geweest met die foto´s, omdat we nog wel een soort van presentatie willen maken. Hiervoor moeten we dus wel eerst even de mooiste foto´s selecteren uit de 3000 die we er in totaal gemaakt hebben (toch best veel kwamen we achteraf achter). Tel daarbij op dat we nu dus ook bezig zijn met het maken van CV´s, schrijven van sollicitatiebrieven en het vinden van de ideale baan (dat is dus weinig werken en heel veel verdienen) dan heb je het stiekem toch best wel weer gelijk druk. Maakt niet uit, als je terug bent in Nederland wordt je snel genoeg weer meegetrokken in het ritme van werken en presteren dus daar zullen we ook wel weer snel genoeg aan wennen!

Iets anders dat ons achteraf toch sterk bij is gebleven, is het werken in Maleisië. Bij het zien van de foto´s waar we met blinden opstaan, wordt toch wel een gevoelige snaar geraakt. Denk achteraf dat dat toch meer heeft losgemaakt dan we van tevoren konden verwachten. Ook als we daarna nog mailcontact hebben met het (blinde) vrouwtje dat ons daar begeleidt heeft, dan blijkt weer hoe lief en goed die mensen zijn. Ze was heel geïnteresseerd hoe onze verdere reis was verlopen en wilde graag horen hoe het was om terug te zijn in Nederland. Ook van twee Maleisische studenten, die ons de eerste twee weken hebben geïntroduceerd in het land, hebben we al brieven in de bus gehad. Heel mooi om te zien en lezen en het sterkt alleen onze goede herinneringen aan de tijd die we in Maleisië hebben gehad!

Verder sinds de tijd dat we terugzijn, hebben we uiteraard de feestdagen gehad en allemaal volledig meegevierd. Kerstavond, 1e, 2e kerstdag, oud en nieuw en het mooiste feest natuurlijk; de verjaardag van Joell. Heel veel familie en vrienden gezien, weer enkele keren wezen stappen in het Nederlandse, maar vooral ook veel rust gehad in de dagen erna. Want ook, ondanks dat je dat op reis niet echt merkt, vergt zo´n trip toch meer van je dan normaal (wat vooral Joell heeft gemerkt). Nu, uitgerust en wel, zit Joell alweer op z’n kamertje in Tilburg en chilled Stefan nog even verder in Ruurloo bij z’n pa en ma.
We pakken het dagelijkse leven weer op en proberen nog beter te acclimatiseren dan dat we tot nu toe gedaan hebben (maar dat koude weer went toch echt niet!). Verder denken we onbewust toch vaak terug aan wat we de afgelopen tijd allemaal hebt meegemaakt. Soms gedwongen omdat we met die foto´s bezig zijn, maar zeker zo vaak ook spontaan omdat er toch nog wel iets borrelt van binnen. We hebben het allebei nu in het echt meegemaakt en kunnen de verhalen van mensen bevestigen die zeiden dat het ontdekken van de rest van de wereld zo mooi is. Reizen is gewoon onbeschrijfelijk mooi en we gaan dit dan ook zeker nog meer doen. Waar en wanneer is absoluut nog niet duidelijk, maar dat het gaat gebeuren, staat als een hele grote paal boven water!

Mensen, tot slot van dit dagboek een allerlaatste dank voor iedereen die ons heeft gevolgd en met interesse de vaak lange verhalen heeft gelezen. De reacties hebben ons veel steun en lol gegeven en zijn achteraf gezien ook onmisbaar tijdens een goede reis. Mocht er in de toekomst nog een nieuwe reis inclusief dagboek komen, dan worden jullie zeker op de hoogte gesteld.
Nou, wij gaan verder met ons leventje in Nederland, proberen een goede baan te vinden en zien jullie allemaal weer vaak genoeg in dit kleine landje!

Bedankt en tot ziens!

Xxx

Joell en Stefan

Wil je goedkoop naar het buitenland bellen? Bel dan via HalloBuitenland.nl